Peuterwereld

Heerlijk om zo af en toe te worden meegezogen in de wereld van een peuter.

Mijn moeder is gastouder en past onder andere op een jongetje van bijna 3 jaar oud.

Hij lijkt gefascineerd door alles wat er om zich heen gebeurt.

Dingen als bidden voor het eten of al het eten dat uit de kelder tevoorschijn komt.

Dingen als muziek die uit het niets leek te komen.

Dingen als een front camera op je telefoon, waardoor je opeens jezelf ziet.

Zo gefascineerd hij door deze dingen kan zijn, zo eenvoudig lijkt hij relatief gecompliceerde vragen te beantwoorden.

Waarom is een paard wit is? 'Hij moet nog bruin worden. Hij moet nog even in de sloot.'

Waar is ...? 'In de bus' (hier komt ... Mee naar ons huis).

Als het regent: waar is de zon? 'Achter de wolken.'

Wil je ... kijken? 'Ja.' Om vervolgens je telefoon te pakken en het YouTube teken op te zoeken, om vervolgens samen een aflevering uit te zoeken, waarnaar hij hem zelf verder opstart en het beeld vergroot.

Gek is dat eigenlijk, hoe snel peuters tegenwoordig met elektronische apparatuur leren omgaan. 

Baby's kijken al filmpjes via de tablet. Ze zien hoe hun ouders deze steeds starten, en doen dit een halfjaar later (vaak nog geen 1,5 jaar oud) helemaal zelf. 

Een spelletje starten lukt ze vaak al met jaar of twee, waarbij ik me er keer op keer over blijf verbazen hoe goed ze het spel al daadwerkelijk begrijpen.

Ook met telefoons lijken ze prima overweg te kunnen. 

Wil je iemand bellen mama? Ik ga alvast maar je contactenlijst. Moet ik bellen? Prima. Ik druk even hier en hier op, moet de telefoon zo houden en hier doorheen praten. 

Gelukkig houden peuters ook nog erg van buiten spelen, heb ik gemerkt.

Met een fietsje, op de schommel of in de zandbak. Alles lijkt aan te slaan.

En hoe leuk is het om kastanjes te gaan zoeken!? Ook al is het wel een lastig woord om uit te spreken.

Of wat dacht je van een kijkje nemen in de groentetuin? 

Veel te weinig staan wij stil bij al die dingen. De kleine dingen die oh zo bijzonder zijn. De rijkdom waarin wij leven. De schoonheid die de natuur te bieden heeft.

Gek eigenlijk hoe een mens die nog geen 3 jaar op de wereld is, vaak gelukkiger en dankbaarder is met de kleinste dingen. Terwijl wij? Wij vaak alleen maar denken aan dat ene dat we nog missen in ons leven.

 

 

Gevangenhuis

Huilen. Een traan over mijn wang.

Die steeds verder zakt, ik snap er niets van.

Mijn hart is verscheurd door zoveel pijn,

Geluk heeft nooit echt in mijn leven mogen zijn.

Ja vroeger, als kind, stond ik altijd met mijn rug in de wind.

Jaren verstreken en het werd thuis minder fijn,

Al die haat in een huis deed mij erg pijn.

Van altijd lachen met elkaar, naar schoppen, naar slaan,

Ik kan niet wachten om weer naar school te gaan. 

 

 

Lees verder...

Verlatingsangst

Soms ben ik gewoon bang je te verliezen.
Bang dat ik je kwijtraak aan iemand die mooier, slimmer en beter is.
Aan iemand die nooit geïrriteerd of verdrietig is bij jou in de buurt.
Ik ben als de dood om te moeten horen dat je een ander hebt.
Het zal mijn hart breken.
Nooit meer naast jou wakker worden en 'goedemorgen lieverd' horen.
Nooit meer urenlang knuffelen en elkaar kusjes geven.
Nooit meer geïrriteerd raken omdat onze eigenwijsheid en koppigheid soms botst.
Nooit meer een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht krijgen van trots, gewoon omdat jij de mijne bent.
Nooit meer kunnen zeggen hoe veel ik van je houd. Ik weet dat ik soms behoorlijk lastig kan zijn.
Dat mijn eigenwijsheid jouw kiespijn kan bezorgen.
Maar dat is, zoals Queen al eens zong, 'Crazy little thing called love'.

Wie ben ik?

Hallo, ik ben Geertje.

Dat is het antwoord dat ik geef als een vreemdeling aan mij vraagt wie ik ben.

Ik ga er niet vanuit dat de persoon een complexer antwoord verwacht. 

Maar het roept wel de vraag in mij op wie ik daadwerkelijk ben. Wie ben ik eigenlijk?

Het is lastig om een goede beschrijving te geven van wie of wat jij bent.

Ik ben niet zo'n uitbundig persoon die met iedereen een praatje maakt. Maakt mij dat dan gelijk verlegen?

Ik sportte tot een paar maanden geleden 6-7 dagen in de week. Maakt mij dat dan een sportfannaat?   

Ik kan niet tegen dierbaren die ruzie met elkaar maken. Maakt mij dat dan overgevoelig?  

Als ik aan iemand moet uitleggen hoe ik in elkaar zit, vertel ik dat ik een lompe, gevoelige, optimistische pessimist en tevens knuffelbeer ben.

Maar wie ik echt ben? Ik weet het niet. Misschien is dat ook wel het mooie. 

Je kunt nog zoveel over jezelf weten, zonder te weten wie je echt bent. Weet jij het wel?